Category: พระไตรปิฎกศึกษา

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) เจริญพรญาติโยม สาธุชนผู้มีปัญญา ผู้แสวงหาความมั่นคงในจิตใจทุกท่าน… วันนี้อาตมาอยากชวนพวกเรามาคุยกันเรื่อง “ความยั่งยืน” (Sustainability) เรามักเห็นบริษัทยักษ์ใหญ่ล้มละลาย หรือองค์กรที่เคยรุ่งเรืองแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อ “ผู้นำสูงสุด” จากไป คำถามคือ… แล้วในทางศาสนาล่ะ? ถ้าวันหนึ่งพระศาสดาไม่อยู่แล้ว ศาสนานั้นจะอยู่รอดได้อย่างไร?

ในโลกธุรกิจ เมื่อบริษัทยักษ์ใหญ่ล้มละลายหรือซีอีโอเสียชีวิตกะทันหัน เรามักเห็นองค์กรแตกเป็นเสี่ยงๆ (Internal Collapse) เพราะขาดระบบที่แข็งแกร่ง ในโลกศาสนาก็ไม่ต่างกัน

ในโลกยุคปัจจุบัน เรามักตั้งคำถามกับ “ความเชื่อ” และเรียกร้องหา “หลักฐาน” (Evidence-based) ก่อนที่จะปักใจเชื่อสิ่งใด แต่จะเป็นอย่างไรถ้า “อัจฉริยะอันดับหนึ่ง” ของโลก ผู้มีปัญญาล้ำเลิศที่สุด (รองจากศาสดา) ออกมาประกาศรับรองความยิ่งใหญ่ของผู้นำทางจิตวิญญาณด้วยตนเอง?

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) เจริญพรญาติโยม สาธุชนผู้มีปัญญา ผู้แสวงหาความจริงของชีวิตทุกท่าน… วันนี้อาตมาจะพาพวกเราเดินทางย้อนเวลา… ไม่ใช่แค่ร้อยปี ไม่ใช่พันปี แต่จะพาย้อนกลับไปไกลถึงจุดเริ่มต้นของจักรวาล จุดเริ่มต้นของสังคมมนุษย์ เพื่อตอบคำถามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคำถามหนึ่งว่า “พวกเรามาจากไหน?” และ “ทำไมโลกเราถึงมีความเหลื่อมล้ำ?”

หากจะหา “จุดตัด” ที่สมบูรณ์แบบระหว่างจักรวาลวิทยา (Cosmology), มานุษยวิทยา (Anthropology) และการปฏิรูปสังคม (Social Reform) ในพระไตรปิฎก คงหนีไม่พ้น อัคคัญญสูตร (Aggañña Sutta)

เรามักมอง “ประวัติศาสตร์” ว่าเป็นเรื่องราวในอดีต แต่ จักกวัตติสูตร (Cakkavatti Sutta) คือพระสูตรที่ทำหน้าที่เสมือน “กระจกเงาแห่งกาลเวลา” ที่ฉายภาพ “ประวัติศาสตร์แห่งอนาคต” (Future History) ไว้อย่างน่าตื่นตะลึง

ในโลกยุคปัจจุบัน เรามักตัดสิน “ความศักดิ์สิทธิ์” หรือ “ความบริสุทธิ์” จากรูปลักษณ์ภายนอก ยิ่งเคร่งครัด ยิ่งทรมานตน ยิ่งดูเหมือนจะเข้าใกล้สัจธรรมมากขึ้น แต่ใน อุทุมพริกสูตร (Udumbarika Sutta) พระพุทธเจ้าได้ทรงเปิดโปงความจริงที่สั่นสะเทือนวงการนักพรต ด้วยการชี้ให้เห็นว่า “ความเคร่งครัดทางกาย” (ตบะ) อาจเป็นเพียงหน้ากากที่ซ่อนกิเลสอันร้ายกาจไว้ภายใน

ในยุคที่ผู้คนคลั่งไคล้ “อินฟลูเอนเซอร์สายมู” และแสวงหา “ของดี” ที่ดูขลังและศักดิ์สิทธิ์ เรื่องราวใน ปาฏิกสูตร (Pātika Sutta) กลับเป็นกระจกสะท้อนความจริงที่แสบสันต์ที่สุด เพราะนี่คือบันทึกเหตุการณ์ดราม่าครั้งประวัติศาสตร์ เมื่อ สุนักขัตตลิจฉวี อดีตลูกศิษย์ก้นกุฏิ ตัดสินใจเดินเข้าไปหาพระพุทธเจ้าแล้วบอกว่า “ผมขอลา!”