Category: บทธรรมเทศนา

นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส (๓ จบ) เจริญพร ท่านสาธุชนผู้มีบุญและผู้สนใจในธรรมทุกท่าน วันนี้เราจะมาล้อมวงสนทนาและสดับรับฟังเรื่องราวที่จัดว่าเป็น “พล็อตเรื่องที่หักมุมที่สุด” เรื่องหนึ่งในพระไตรปิฎก นั่นคือเรื่องราวจาก มารตัชชนียสูตร เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ตำนานอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ แต่มันคือการ “ถอดรหัสจิตวิทยา” ของการต่อสู้ระหว่างความรู้เท่าทันกับความหลงผิด เป็นบทเรียนข้ามภพข้ามชาติที่สะท้อนมาถึงชีวิตของพวกเราในยุคปัจจุบันได้อย่างดีเยี่ยม

[นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ] (๓ จบ) เจริญพร ท่านสาธุชนผู้มีปัญญา ผู้กำลังแสวงหาความหมายที่แท้จริงของชีวิตทุกท่าน ในขณะที่เรากำลังใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่หมุนไปอย่างรวดเร็ว เต็มไปด้วยสิ่งล่อตาล่อใจ ข้อมูลข่าวสารที่ท่วมท้น และทางเลือกมากมายมหาศาล เคยมีสักวูบหนึ่งไหมที่ท่านทั้งหลายหยุดชะงัก แล้วตั้งคำถามกับตัวเองอย่างจริงจังว่า…

[นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ] (๓ จบ) เจริญพร ท่านสาธุชนผู้มีปัญญาใฝ่ในธรรมทั้งหลาย วันนี้ อาตมภาพขอเชิญชวนท่านทั้งหลาย วางภารกิจอันวุ่นวายทางโลกสักครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมาสำรวจพื้นที่ที่สำคัญที่สุด นั่นคือ “พื้นที่ภายในจิตใจ” ของเราเอง

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ ฯ “ปัญญายะ ปริสุชฌติ” (คนย่อมบริสุทธิ์ได้ด้วยปัญญา) เจริญพร ท่านสาธุชนผู้มีจิตศรัทธามั่นคงในพระสัจธรรมทุกท่าน ในยามที่โลกหมุนเวียนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ความวุ่นวายภายนอกมักดึงรั้งจิตใจของเราให้หวั่นไหวไปตามกระแสธารแห่งอารมณ์ วันนี้ อาตมภาพจักได้นำพาท่านทั้งหลาย ย้อนเวลากลับไปสู่บรรยากาศอันสงบงาม ณ วัดเวฬุวันมหาวิหาร เพื่อสดับตรับฟังเรื่องราวที่เป็นตำนานแห่งการประลองปัญญาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบทหนึ่งในพระพุทธศาสนา

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ ฯ เจริญพร ท่านสาธุชนผู้ใฝ่ในธรรมทุกท่าน วันนี้ อาตมภาพจักได้หยิบยกเอาเพชรน้ำงามเม็ดหนึ่งในพระสุตตันตปิฎก มาเจียระไนให้ท่านทั้งหลายได้พินิจพิเคราะห์ นั่นคือ “มหาเวทัลลสูตร” พระสูตรนี้มิใช่เพียงการเทศนาสั่งสอนโดยทั่วไป หากแต่เป็นบันทึกบทสนทนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบทหนึ่งในประวัติศาสตร์พุทธศาสนา เป็นการโคจรมาพบกันของสองพญาอินทรีแห่งกองทัพธรรม คือ ท่านพระมหาโกฏฐิกะ ผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทาญาณ และ ท่านพระสารีบุตร อัครสาวกเบื้องขวา ผู้เป็นเลิศทางปัญญา

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) กัมมุนา วัตตะตี โลโกติ (สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม) เจริญพร ท่านสาธุชนผู้แสวงหาความจริงของชีวิตทุกท่าน ท่ามกลางกระแสธารแห่งชีวิตที่เชี่ยวกราก เคยมีสักวูบหนึ่งไหมที่ท่านทั้งหลายตั้งคำถามกับความไม่เท่าเทียมของโลกใบนี้? ทำไมมนุษย์เราเกิดมาจึงมีความแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว? บางคนเกิดมาบนกองเงินกองทอง มีพร้อมทั้งรูปสมบัติและปัญญาประดุจเทพสร้าง ในขณะที่บางคนกลับลืมตาดูโลกในสลัมที่มืดมิด ต้องปากกัดตีนถีบตั้งแต่วินาทีแรกของลมหายใจ

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) อัญญัตระ ปัจจะยา นัตถิ วิญญาณัสสะ สัมภะโว (เว้นจากปัจจัยแล้ว ความเกิดแห่งวิญญาณย่อมไม่มี) เจริญพร ท่านสาธุชนผู้ใฝ่ในธรรม ผู้แสวงหาแสงสว่างแห่งปัญญาและอิสรภาพทางจิตวิญญาณทั้งหลาย ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด หากเราแหงนมองท้องฟ้า หรือมองลึกลงไปในความว่างเปล่าของจิตใจ เคยมีคำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของท่านหรือไม่ว่า… “ตัวเรานี้คือใคร?” และ “เมื่อร่างกายนี้แตกดับไปแล้ว สิ่งที่เรียกว่า ‘วิญญาณ’ ของเรา จะล่องลอยไปสู่ที่แห่งใด?”

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) สพฺเพ ธมฺมา นาลํ อภินิเวสาย ธรรมทั้งปวง อันใคร ๆ ไม่ควรยึดมั่นถือมั่น ดังนี้ เจริญพร ท่านสาธุชนผู้มีปัญญาและแสวงหาความสงบเย็นแห่งจิตใจทั้งหลาย ในยามที่โลกหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว กระแสแห่งความอยากได้ อยากมี อยากเป็น ไหลเชี่ยวกรากพัดพาจิตใจของผู้คนให้วุ่นวายสับสน บ่อยครั้งที่เราท่านทั้งหลายต่างตั้งคำถามกับตัวเองว่า “ทำไมยิ่งเราไขว่คว้าหาความสุข ใจกลับยิ่งร้อนรน? ทำไมยิ่งเราครอบครองสิ่งของได้มากเท่าไหร่ ความกลัวที่จะสูญเสียกลับยิ่งมากขึ้นเท่านั้น?”

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) เจริญพรสาธุชนผู้มีจิตศรัทธาทุกท่าน วันนี้อาตมภาพจะขอนำท่านทั้งหลาย ย้อนเวลากลับไปสู่ห้วงอดีต เพื่อเปิดหน้าประวัติศาสตร์แห่งการค้นหาความจริงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดฉบับหนึ่งในพระไตรปิฎก เรื่องราวนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบนธรรมาสน์ที่สวยหรู แต่เกิดขึ้นท่ามกลางป่าเขา ท่ามกลางการโต้เถียง และท่ามกลางความเจ็บปวดเจียนตายของมหาบุรุษผู้หนึ่ง

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) อัตตา หะเว ชิตัง เสยโย ชนะตนนั่นแหละ ดีกว่า เจริญพร สาธุชนผู้แสวงหาความจริงของชีวิต ท่ามกลางกระแสโลกที่เชี่ยวกรากในปัจจุบัน เรามักถูกหล่อหลอมให้เชื่อในเรื่องของ “ความเก่งกาจ” และ “ความมั่นใจ” เราถูกสอนให้สร้างตัวตน ให้ประกาศจุดยืน และให้เชื่อมั่นว่า “ฉันลิขิตชีวิตของฉันเองได้” ความเชื่อมั่นนั้นเป็นสิ่งดี แต่หากมันล้นเกินจนกลายเป็น “ความหลงผิด” ว่าเรายิ่งใหญ่เหนือธรรมชาติ เมื่อนั้น ความทุกข์ระลอกใหญ่ย่อมรอคอยเราอยู่