ในหน้าประวัติศาสตร์วรรณกรรมไทยดั้งเดิม ขนบการจารึกเรื่องราวส่วนใหญ่มักจำกัดอยู่เพียงในรูปแบบของวรรณคดีคลาสสิก เทพปกรณัม หรือพงศาวดารเฉลิมพระเกียรติ ซึ่งมุ่งเน้นการบันทึกพระราชกรณียกิจและพระบารมีภายใต้บริบทของสมมติเทพ จนกระทั่งปรากฏผลงานพุทธศิลป์เชิงวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่กล้าฉีกขนบเดิมเพื่อถ่ายทอด “ความจริง” ของชีวิตมนุษย์ปุถุชน ผลงานชิ้นนั้นคือ “พระประวัติตรัสเล่า” โดย สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส

ภายหลังจากที่วัดได้ดำเนินการยื่นขอรับพระราชทาน “วิสุงคามสีมา” จนถึงขั้นตอนที่มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานให้ตามประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีแล้วนั้น ภารกิจถัดมาคือกระบวนการทางธุรการและทางปฏิบัติในพื้นที่ เพื่อให้เขตพื้นที่ดังกล่าวมีสถานะเป็น “ที่ดินของพุทธจักร” โดยสมบูรณ์ตามกฎหมายและพระธรรมวินัย

ในระเบียบการบริหารราชการคณะสงฆ์ไทย การดำรงอยู่ของ “วัด” ไม่เพียงแต่เป็นเรื่องของศรัทธาทางศาสนาเท่านั้น แต่ยังมีมิติของกฎหมายเข้ามาเกี่ยวข้องอย่างสำคัญ โดยเฉพาะคำถามที่ว่า “สถานะนิติบุคคลของวัดเริ่มต้นขึ้นเมื่อใด และขั้นตอนใดคือความสมบูรณ์ที่สุด?” บทความนี้จะพาทุกท่านไปทำความเข้าใจลำดับขั้นตอนและนัยสำคัญทางกฎหมายที่เกี่ยวข้อง

การได้รับพระราชทาน “วิสุงคามสีมา” ถือเป็นขั้นตอนสำคัญยิ่งสำหรับวัดในประเทศไทย เพราะเป็นการได้รับพระราชทานเขตที่ดินเฉพาะส่วนเพื่อใช้เป็นที่ตั้งของอุโบสถ ทำให้วัดนั้นมีความสมบูรณ์ตามพระธรรมวินัยและกฎหมาย อย่างไรก็ตาม สำหรับวัดที่เพิ่งได้รับการสร้างและตั้งขึ้นใหม่ มักมีคำถามว่า “จะสามารถขอรับพระราชทานวิสุงคามสีมาได้ทันทีเลยหรือไม่?”

การได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ถือเป็นเหตุการณ์ที่มีนัยสำคัญอย่างยิ่งต่อสถานะของวัดในพระพุทธศาสนา มิใช่เพียงการได้รับพระราชทานที่ดินจากองค์พระมหากษัตริย์เท่านั้น แต่เป็นการยกระดับสถานภาพของวัดให้มีความสมบูรณ์พร้อมทั้งในทางพระธรรมวินัยและทางกฎหมายบ้านเมือง บทความนี้มุ่งอธิบายถึงสิทธิพิเศษและหน้าที่ความรับผิดชอบที่เกิดขึ้นภายหลังจากที่วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้ว