เขตอภัยทานในนิติมิติ: วิเคราะห์เชิงลึกการจัดการสวัสดิภาพและป้องกันการทารุณกรรมสัตว์ในพุทธสถานไทย
ในวัฒนธรรมไทย “วัด” มิได้ดำรงสถานะเพียงศูนย์กลางแห่งจิตวิญญาณและการประกอบศาสนพิธีเท่านั้น หากแต่ยังถูกนิยามว่าเป็น “เขตอภัยทาน” หรือสถาบันทางสังคมที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายของสรรพชีวิตที่ตกทุกข์ได้ยาก อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางพลวัตของสังคมสมัยใหม่ที่นำไปสู่ปัญหาการทิ้งสัตว์ในพื้นที่ศาสนสถานและการจัดการเชิงพื้นที่ที่ขาดระบบ คณะสงฆ์ไทยจึงจำเป็นต้องบูรณาการหลักเมตตาธรรมเข้ากับกลไกทางกฎหมายบ้านเมืองอย่างเป็นรูปธรรม
