Tagged: การปล่อยวาง

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) สพฺเพ ธมฺมา นาลํ อภินิเวสาย ธรรมทั้งปวง อันใคร ๆ ไม่ควรยึดมั่นถือมั่น ดังนี้ เจริญพร ท่านสาธุชนผู้มีปัญญาและแสวงหาความสงบเย็นแห่งจิตใจทั้งหลาย ในยามที่โลกหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว กระแสแห่งความอยากได้ อยากมี อยากเป็น ไหลเชี่ยวกรากพัดพาจิตใจของผู้คนให้วุ่นวายสับสน บ่อยครั้งที่เราท่านทั้งหลายต่างตั้งคำถามกับตัวเองว่า “ทำไมยิ่งเราไขว่คว้าหาความสุข ใจกลับยิ่งร้อนรน? ทำไมยิ่งเราครอบครองสิ่งของได้มากเท่าไหร่ ความกลัวที่จะสูญเสียกลับยิ่งมากขึ้นเท่านั้น?”

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) เจริญพรสาธุชนผู้มีจิตศรัทธาทุกท่าน วันนี้อาตมภาพจะขอนำท่านทั้งหลาย ย้อนเวลากลับไปสู่ห้วงอดีต เพื่อเปิดหน้าประวัติศาสตร์แห่งการค้นหาความจริงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดฉบับหนึ่งในพระไตรปิฎก เรื่องราวนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบนธรรมาสน์ที่สวยหรู แต่เกิดขึ้นท่ามกลางป่าเขา ท่ามกลางการโต้เถียง และท่ามกลางความเจ็บปวดเจียนตายของมหาบุรุษผู้หนึ่ง

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) อัตตา หะเว ชิตัง เสยโย ชนะตนนั่นแหละ ดีกว่า เจริญพร สาธุชนผู้แสวงหาความจริงของชีวิต ท่ามกลางกระแสโลกที่เชี่ยวกรากในปัจจุบัน เรามักถูกหล่อหลอมให้เชื่อในเรื่องของ “ความเก่งกาจ” และ “ความมั่นใจ” เราถูกสอนให้สร้างตัวตน ให้ประกาศจุดยืน และให้เชื่อมั่นว่า “ฉันลิขิตชีวิตของฉันเองได้” ความเชื่อมั่นนั้นเป็นสิ่งดี แต่หากมันล้นเกินจนกลายเป็น “ความหลงผิด” ว่าเรายิ่งใหญ่เหนือธรรมชาติ เมื่อนั้น ความทุกข์ระลอกใหญ่ย่อมรอคอยเราอยู่

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) เจริญพร ท่านสาธุชนผู้แสวงหาปัญญา และผู้กำลังเดินทางค้นหาความหมายของชีวิตทุกท่าน วันนี้ อาตมภาพอยากชวนท่านทั้งหลายเดินทางย้อนเวลากลับไป… กลับไปสู่ป่าใหญ่แห่งหนึ่งในสมัยพุทธกาล ณ ยอดเขาคิชฌกูฏ สถานที่ที่ซึ่งพระพุทธองค์ได้ทรงเปิดเผยแผนที่ลายแทงชีวิตที่สำคัญที่สุดฉบับหนึ่ง นั่นคือ “มหาสาโรปมสูตร” หรือพระสูตรที่ว่าด้วยการเปรียบเทียบชีวิตกับแก่นไม้  

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) เจริญพร ญาติโยมสาธุชนทุกท่าน ทั้งที่เป็นคนรุ่นใหม่ไฟแรง และผู้หลักผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามากทุกท่าน ที่ได้มาประชุมพร้อมเพรียงกัน หรือกำลังรับฟังผ่านสื่อออนไลน์อยู่ในขณะนี้ วันนี้อาตมภาพอยากจะชวนพวกเรามานั่งพัก แล้วลองทบทวนชีวิตกันสักนิด ท่ามกลางโลกที่หมุนไปอย่างรวดเร็วเหลือเกินในยุคปัจจุบัน โยมเคยรู้สึกเหนื่อยบ้างไหม? เหนื่อย… ทั้งที่ไม่ได้ไปแบกหามอะไรหนักๆ แต่ทำไมใจมันหนักอึ้ง? เคยตั้งคำถามกับตัวเองไหมว่า ที่เราตื่นแต่เช้า รีบเร่งเดินทาง ทำงานตัวเป็นเกลียวจนดึกดื่น แข่งขันกับเวลา แข่งขันกับคนอื่น… ทั้งหมดนี้ เรากำลังทำเพื่ออะไร?

(นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ – ๓ จบ) เจริญพร ญาติโยม สาธุชนคนรุ่นใหม่ และผู้ที่กำลังแสวงหาความสงบใจทุกท่าน… วันนี้ อาตมภาพอยากจะชวนพวกเราตั้งคำถามกับตัวเองสักนิดหนึ่ง โยมเคยสังเกตไหมว่า ในโลกปัจจุบันที่ความรู้หาได้ง่ายเพียงปลายนิ้ว บางคนยิ่งศึกษาธรรมะ ยิ่งเข้าวัด ยิ่งปฏิบัติธรรม กลับกลายเป็นคนที่มี “อีโก้” สูงขึ้น กลายเป็นคนขี้ตัดสินคนอื่น หรือบางคนที่พยายามทำตัวเป็นคนดีตามคำสอนอย่างเคร่งครัด กลับรู้สึกว่าชีวิตมัน “หนัก” และ “เหนื่อย” กว่าเดิมราวกับแบกโลกไว้ทั้งใบ