Tagged: ความยึดมั่นถือมั่น
นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) สพฺเพ ธมฺมา นาลํ อภินิเวสาย ธรรมทั้งปวง อันใคร ๆ ไม่ควรยึดมั่นถือมั่น ดังนี้ เจริญพร ท่านสาธุชนผู้มีปัญญาและแสวงหาความสงบเย็นแห่งจิตใจทั้งหลาย ในยามที่โลกหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว กระแสแห่งความอยากได้ อยากมี อยากเป็น ไหลเชี่ยวกรากพัดพาจิตใจของผู้คนให้วุ่นวายสับสน บ่อยครั้งที่เราท่านทั้งหลายต่างตั้งคำถามกับตัวเองว่า “ทำไมยิ่งเราไขว่คว้าหาความสุข ใจกลับยิ่งร้อนรน? ทำไมยิ่งเราครอบครองสิ่งของได้มากเท่าไหร่ ความกลัวที่จะสูญเสียกลับยิ่งมากขึ้นเท่านั้น?”
ในโลกที่ความปรารถนาถูกกระตุ้นด้วยอัลกอริทึม และความสำเร็จถูกวัดด้วยมาตรวัดทางวัตถุ เรามักตั้งคำถามว่า “ทำอย่างไรจึงจะมีความสุขที่สุด?” หรือ “ทำอย่างไรจึงจะประสบความสำเร็จสูงสุด?”
นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) เจริญพรสาธุชนผู้มีปัญญาและแสวงหาความจริงของชีวิตทุกท่าน ในโลกยุคปัจจุบันที่เปิดกว้าง เรามักจะได้ยินคำพูดที่ว่า “ศาสนาไหนก็เหมือนกัน สอนให้คนเป็นคนดีเหมือนกัน” คำพูดนี้ฟังดูดี ฟังดูใจกว้าง และสร้างสันติภาพ… ซึ่งในแง่ของการอยู่ร่วมกันในสังคม อาตมาเห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์ ว่าทุกศาสนาล้วนมีคุณค่าในการกล่อมเกลาจิตใจมนุษย์
คุณเคยสงสัยไหมว่าทำไมเราถึงรู้สึกเจ็บปวดเมื่อของรักสูญหาย หรือรู้สึกด้อยค่าเมื่อไม่ได้ครอบครองสิ่งที่สังคมบอกว่าดี? คำตอบอาจไม่ได้อยู่ที่ “สิ่งของ” เหล่านั้น แต่อยู่ที่ “กระบวนการทำงานของจิต” ที่เราไม่เคยสังเกตเห็น
