Tagged: จริยาพระสังฆาธิการ

ในระบอบการปกครองคณะสงฆ์ไทย “เจ้าอาวาส” และ “พระสังฆาธิการผู้ปกครอง” ทรงไว้ซึ่งอำนาจบริหารจัดการวัดและกำกับดูแลบุคลากรในสังกัดให้ตั้งมั่นอยู่ในพระธรรมวินัยและกฎหมายบ้านเมือง ทว่าเพื่อให้การใช้อำนาจปกครองเป็นไปอย่างเที่ยงธรรมและปราศจากการเลือกปฏิบัติ ศาสนจักรไทยจึงได้วางรากฐาน “ระบบการอุทธรณ์” ไว้เป็นกลไกสำคัญในการตรวจสอบและถ่วงดุลอำนาจ (Checks and Balances) กลไกดังกล่าวปรากฏอยู่ในพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ และระเบียบมหาเถรสมาคมหลายฉบับ บทความนี้จะวิเคราะห์เจาะลึกถึงสิทธิและนิติวิธีในการอุทธรณ์คำสั่ง เพื่อสร้างความเข้าใจในมิติแห่งนิติธรรมภายใต้ร่มกาสาวพัสตร์อย่างถ่องแท้

ในระบอบการปกครองคณะสงฆ์ไทย “พระสังฆาธิการ” มิได้ดำรงสถานะเพียงผู้นำทางจิตวิญญาณของพุทธบริษัทเท่านั้น ทว่าในทางนิติศาสตร์ พระสังฆาธิการยังทรงฐานะเป็น “เจ้าพนักงาน” ตามประมวลกฎหมายอาญา ซึ่งมีภารกิจหลักในการบริหารจัดการวัดและปกครองคณะสงฆ์ให้เป็นไปด้วยความเรียบร้อย ท่ามกลางความผันแปรของบริบทสังคมร่วมสมัย “จริยาพระสังฆาธิการ” จึงกลายเป็นบรรทัดฐานสำคัญที่ใช้ชี้วัดสัมฤทธิผลและความถูกต้องของการใช้อำนาจการปกครอง โดยมี คู่มือพระสังฆาธิการ และกฎมหาเถรสมาคมเป็นแกนกลางในการวางมาตรฐานทางจริยธรรมและกลไกการตรวจสอบที่เข้มข้น เพื่อธำรงไว้ซึ่งเสถียรภาพและศรัทธาต่อศาสนจักรไทยสืบไป

ตำแหน่ง “เจ้าอาวาส” ถือเป็นตำแหน่งพระสังฆาธิการที่มีความสำคัญยิ่งในการปกครองดูแลวัดและศาสนสมบัติ อย่างไรก็ตาม การดำรงอยู่ของตำแหน่งนี้ย่อมอยู่ภายใต้บทบัญญัติแห่ง พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ และ กฎมหาเถรสมาคม (โดยเฉพาะฉบับที่ ๑๖ และ ๒๔) ว่าด้วยการแต่งตั้งและถอดถอนพระสังฆาธิการ ซึ่งได้กำหนด “มูลเหตุ” ที่ทำให้เจ้าอาวาสต้องพ้นจากตำแหน่งหน้าที่ไว้เป็น ๓ ลักษณะสำคัญ ดังนี้