Tagged: จิตวิทยาชาวพุทธ

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) กัมมุนา วัตตะตี โลโกติ (สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม) เจริญพร ท่านสาธุชนผู้แสวงหาความจริงของชีวิตทุกท่าน ท่ามกลางกระแสธารแห่งชีวิตที่เชี่ยวกราก เคยมีสักวูบหนึ่งไหมที่ท่านทั้งหลายตั้งคำถามกับความไม่เท่าเทียมของโลกใบนี้? ทำไมมนุษย์เราเกิดมาจึงมีความแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว? บางคนเกิดมาบนกองเงินกองทอง มีพร้อมทั้งรูปสมบัติและปัญญาประดุจเทพสร้าง ในขณะที่บางคนกลับลืมตาดูโลกในสลัมที่มืดมิด ต้องปากกัดตีนถีบตั้งแต่วินาทีแรกของลมหายใจ

(นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ – ๓ จบ) เจริญพร ญาติโยม สาธุชนคนรุ่นใหม่ทุกท่าน… วันนี้ อาตมภาพอยากจะชวนพวกเรามาคุยกันเรื่องที่ใกล้ตัวที่สุด แต่ก็น่าปวดหัวที่สุดเรื่องหนึ่ง นั่นคือเรื่องของ “ความคิด” โยมเคยไหม… ในวันที่อยากจะพักผ่อนให้สบาย แต่ในหัวกลับมี “หนังวนซ้ำ” เป็นภาพความโกรธแค้นใครบางคน ภาพความเสียดายในอดีต หรือความกังวลในอนาคตที่ยังมาไม่ถึง ยิ่งเราบอกตัวเองว่า “เลิกคิดได้แล้ว” มันกลับยิ่งจำ ยิ่งพยายามจะลืม มันกลับยิ่งผุดขึ้นมาเด่นชัด

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) เจริญพรสาธุชนผู้มีจิตมุ่งมั่นในธรรมทุกท่าน วันนี้อาตมาภาพมีเรื่องชวนสงสัยมาเล่าให้ฟัง โยมเคยรู้สึกไหม? เวลาเราตั้งใจจะทำอะไรดีๆ สักอย่าง โดยเฉพาะเรื่องการปฏิบัติธรรม นั่งสมาธิ หรือรักษาศีล แรกๆ ไฟแรงมาก ตั้งใจดิบดี แต่พอทำไปสักพัก… ไฟมอด จิตมันรู้สึก “หนืดๆ” “ฝืดๆ” เหมือนรถที่ใส่เบรกมือค้างไว้แล้วพยายามจะเร่งเครื่อง หรือบางทีก็รู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆ ถ่วงขาเอาไว้ จะก้าวไปข้างหน้าก็ก้าวไม่ออก