พระไตรปิฎกศึกษา ตอนที่ ๕ ตติยปาราชิกกัณฑ์: โศกนาฏกรรมแห่งความเข้าใจผิด เมื่อ “กรรมฐาน” ถูกแปรเปลี่ยนเป็น “อาวุธประหารชีวิต”
บทนำ: เส้นบางๆ ระหว่าง “การปล่อยวาง” กับ “การทำลายล้าง” ในพระวินัยปิฎก “ตติยปาราชิก” หรือสิกขาบทข้อที่ ๓ ซึ่งระบุถึงการห้ามภิกษุจงใจพรากชีวิตมนุษย์ ถือเป็นอาบัติขั้นรุนแรงที่สุด (ปาราชิก) ที่ทำให้ผู้ล่วงละเมิดต้องขาดจากความเป็นสงฆ์ทันที หากพิจารณาเพียงผิวเผิน กฎข้อนี้ดูเหมือนจะมุ่งเน้นไปที่การป้องกันอาชญากรรมทางกาย แต่เมื่อเจาะลึกถึงมูลเหตุแห่งการบัญญัติ กลับพบว่าต้นตอของโศกนาฏกรรมนี้เกิดจาก “ความเข้าใจผิดในแก่นธรรม” อย่างสุดโต่งของภิกษุผู้มุ่งมั่นในการปฏิบัติกรรมฐาน จนนำไปสู่เหตุการณ์นองเลือดครั้งใหญ่ในประวัติศาสตร์พุทธกาล
