Tagged: พุทธศาสนากับสังคม

ในโครงสร้างการปกครองคณะสงฆ์ไทย นอกเหนือจากภารกิจด้านศาสนศึกษาและบริหารจัดการภายในศาสนสถาน ภารกิจที่ทวีความสำคัญยิ่งในมิติสังคมวิทยาคือ “การเผยแผ่พระพุทธศาสนา” และ “การสาธารณสงเคราะห์” ซึ่งเปรียบเสมือนกลไกหลักในการธำรงไว้ซึ่งความเลื่อมใสศรัทธาของมหาชน

ท่ามกลางพลวัตแห่งความเปลี่ยนแปลงของบริบททางสังคมและอุดมการณ์ทางการเมืองที่หลากหลาย “ความปรองดองสมานฉันท์” ได้ทวีความสำคัญในฐานะวาระแห่งชาติที่ทุกภาคส่วนแสวงหาเครื่องมือเชิงประจักษ์มาปรับใช้เพื่อสถาปนาสันติภาพที่ยั่งยืน ในมิติของพุทธจักรไทย มหาเถรสมาคมได้เล็งเห็นถึงพลังอำนาจแห่ง “ศีล” ในฐานะบรรทัดฐานทางสังคม (Social Norms) ที่สามารถเชื่อมร้อยความแตกต่างและลดทอนความขัดแย้งได้อย่างมีประสิทธิภาพ จึงได้ตรา “ระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยการดำเนินงานโครงการสร้างความปรองดองสมานฉันท์ โดยใช้หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา ‘หมู่บ้านรักษาศีล ๕’ พุทธศักราช ๒๕๖๕” ขึ้น