Tagged: มหาเถรสมาคม

ในระบบการปกครองคณะสงฆ์ไทย วัดและคณะสงฆ์มิได้ดำรงอยู่เป็นเอกเทศจากสังคม หากแต่เป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างนิติรัฐที่ต้องมีความสัมพันธ์กับพุทธบริษัทอย่างใกล้ชิด ภายใต้พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 และที่แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศาสนิกชนฝ่ายฆราวาสมิได้มีหน้าที่เพียงการอุปถัมภ์บำรุงเท่านั้น แต่ยังมีบทบาทสำคัญในฐานะ “ผู้พิทักษ์ความบริสุทธิ์ของพระศาสนา” ผ่านสิทธิในการตรวจสอบและร้องทุกข์เมื่อพบเห็นพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม

ในปัจจุบัน พุทธศาสนสถานหลายแห่งนิยมจัดสร้างพระพุทธรูปหรือรูปปั้นขนาดใหญ่เพื่อเป็นพุทธบูชาและเป็นจุดรวมศรัทธาของพุทธศาสนิกชน อย่างไรก็ตาม ในมิติของการปกครองคณะสงฆ์ การจัดสร้างสิ่งศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้มิได้เป็นเพียงเรื่องของแรงศรัทธาหรือศิลปกรรมส่วนบุคคล แต่มีกรอบกฎระเบียบและมติมหาเถรสมาคมกำกับดูแลอย่างเคร่งครัด เพื่อรักษาไว้ซึ่งสมณสารูปและความเหมาะสมทางพระธรรมวินัย บทความนี้จะวิเคราะห์เจาะลึกถึงหลักเกณฑ์ตามคู่มือพระสังฆาธิการและมติที่เกี่ยวข้อง เพื่อให้พระสังฆาธิการและพุทธบริษัทเข้าใจถึงขอบเขตการดำเนินงานที่ถูกต้องตามนิติธรรมและมีความเหมาะสมทางพระธรรมวินัย

จิตรกรรมฝาผนังภายในพระอุโบสถและวิหารของไทยถือเป็นมรดกทางวัฒนธรรมและ “พุทธศิลป์” ที่มีคุณค่าอย่างยิ่ง ทำหน้าที่สื่อสารพุทธประวัติและทศชาติชาดกผ่านงานทัศนศิลป์เพื่อเป็นกุศโลบายในการขัดเกลาจิตใจของพุทธบริษัท อย่างไรก็ตาม ในระยะหลังปรากฏแนวโน้มการสอดแทรก “บุคคลร่วมสมัย” หรือภาพล้อเลียนสังคมลงในผนังวัด ซึ่งนำไปสู่การตั้งคำถามในวงกว้างถึงความเหมาะสมและการรักษาความศักดิ์สิทธิ์ของศาสนสถาน

นับตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 3 เมื่อครั้งพระเจ้าอโศกมหาราชทรงส่งสมณทูตออกไปประกาศธรรมในดินแดนต่าง ๆ ภารกิจการเผยแผ่พระธรรมวินัยได้กลายเป็นพันธกิจหลักของคณะสงฆ์มาทุกยุคสมัย ในบริบทของคณะสงฆ์ไทย “พระธรรมทูต” มิได้ทำหน้าที่เพียงผู้สอนหลักธรรมเท่านั้น แต่ยังเปรียบเสมือน “ทูตทางวัฒนธรรม” และผู้เชื่อมประสานศรัทธาของพุทธบริษัทไทยในต่างแดน ภายใต้ระเบียบมหาเถรสมาคมว่าด้วยการเผยแผ่พระพุทธศาสนา พ.ศ. 2564 และนโยบายการบริหารคณะสงฆ์ที่ปรากฏในคู่มือพระสังฆาธิการ บทบาทของพระธรรมทูตได้รับการยกระดับสู่โครงสร้างที่เป็นระบบและมีความมั่นคงทางนิติวิธี เพื่อธำรงรักษาพระศาสนาให้ยั่งยืนในเวทีระดับโลก

ในฐานะที่ประเทศไทยได้รับการยอมรับว่าเป็นศูนย์กลางพระพุทธศาสนาโลก ศาสนสถานและสถาบันการศึกษาของสงฆ์ไทยจึงเป็นจุดหมายสำคัญของพระภิกษุสามเณรชาวต่างประเทศทั่วโลก ที่ปรารถนาจะเข้ามาศึกษาพระธรรมวินัยและพุทธศาสตร์ในระดับสูง อย่างไรก็ตาม เพื่อรักษาความมั่นคงของสถาบันพระพุทธศาสนาและระเบียบวินัยในพุทธจักร คณะสงฆ์ไทยโดยมหาเถรสมาคมร่วมกับสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ จึงได้กำหนดเกณฑ์มาตรฐานทางปกครองและแนวทางปฏิบัติที่เคร่งครัด บทความนี้จะนำเสนอรายละเอียดเกี่ยวกับระเบียบและแนวทางปฏิบัติสำหรับพระภิกษุสามเณรชาวต่างประเทศ เพื่อเป็นคู่มือสำหรับพระสังฆาธิการและผู้ที่เกี่ยวข้องในการบริหารจัดการกิจการคณะสงฆ์ให้เป็นไปด้วยความเรียบร้อย

ในระบอบการปกครองคณะสงฆ์ไทย วัดมิได้ดำรงสถานะเพียงศาสนสถานเพื่อการประกอบพิธีกรรมของพุทธบริษัทเท่านั้น แต่ยังทรงสถานะเป็นแหล่งทัศนศึกษาและศูนย์กลางการเรียนรู้ทางศิลปวัฒนธรรมที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทั่วโลก อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางการขยายตัวของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ปัญหาการหลอกลวงขายพระเครื่องหรือวัตถุมงคลแก่นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติภายในอาณาบริเวณวัด ได้กลายเป็นประเด็นทางสังคมที่ชาวโลกติเตียน หรือที่เรียกว่าโลกวัชชะ ซึ่งส่งผลกระทบต่อความศรัทธาและภาพลักษณ์ของประเทศชาติอย่างมีนัยสำคัญ มหาเถรสมาคมจึงได้กำหนดมาตรการเชิงรุกผ่านมติมหาเถรสมาคมและระเบียบที่เกี่ยวข้อง เพื่อเป็นแนวทางในการคุ้มครองพุทธศาสนสถานให้พ้นจากการแสวงหาประโยชน์โดยมิชอบในคราบพุทธพาณิชย์

ในยุคสมัยที่เทคโนโลยีดิจิทัลเข้ามามีบทบาทสำคัญในการจัดระเบียบโครงสร้างสังคม คณะสงฆ์ไทยภายใต้การนำของมหาเถรสมาคมได้ดำเนินการปฏิรูปการบริหารจัดการครั้งสำคัญ ผ่านการจัดทำระบบฐานข้อมูลทะเบียนบรรพชิตดิจิทัล หรือที่รู้จักในนาม “สมาร์ทการ์ดพระสงฆ์” มาตรการนี้มิใช่เพียงการปรับเปลี่ยนรูปแบบบัตรประจำตัวตัวบรรพชิตเท่านั้น แต่เป็นการวางรากฐานด้านธรรมาภิบาลเพื่อให้การบริหารจัดการคณะสงฆ์มีความเชื่อมโยงกับฐานข้อมูลระดับชาติ อันเป็นการส่งเสริมความมั่นคงและความโปร่งใสให้แก่สถาบันพระพุทธศาสนาในปัจจุบัน

ในระบอบการปกครองของประเทศไทย พระภิกษุและสามเณรทำหน้าที่เป็นพุทธบุตรผู้สืบทอดศาสนธรรมตามพระธรรมวินัย ขณะเดียวกันในมิติทางกฎหมาย ท่านยังมีสถานะเป็นพลเมืองไทยผู้มีสิทธิและหน้าที่ตามรัฐธรรมนูญ ความเกี่ยวเนื่องระหว่างวิถีสมณะและข้อบังคับทางโลกนำไปสู่ความจำเป็นในการมีเอกสารยืนยันตัวตนที่สอดคล้องกัน โดยเฉพาะ “บัตรประจำตัวประชาชน” ซึ่งมหาเถรสมาคมและกรมการปกครองได้ร่วมกันวางแนวทางปฏิบัติไว้อย่างเป็นระบบ เพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่บรรพชิตในการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ต่าง ๆ และรักษาความเรียบร้อยของสังคมไปพร้อมกัน

ในระบอบการปกครองคณะสงฆ์ไทย สถาบันพระมหากษัตริย์ทรงดำรงสถานะเป็น “อัครศาสนูปถัมภก” ผู้ทรงทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาให้ตั้งมั่นและรุ่งเรืองมาโดยตลอด นอกเหนือจากการสร้างถาวรวัตถุและพระอารามหลวงแล้ว ยังทรงให้ความสำคัญกับ “การเผยแผ่พระธรรม” ในฐานะเครื่องมือสำคัญในการพัฒนาจิตใจและปัญญาของพุทธบริษัท

ในโครงสร้างการปกครองคณะสงฆ์ไทย นอกเหนือจากภารกิจด้านศาสนศึกษาและบริหารจัดการภายในศาสนสถาน ภารกิจที่ทวีความสำคัญยิ่งในมิติสังคมวิทยาคือ “การเผยแผ่พระพุทธศาสนา” และ “การสาธารณสงเคราะห์” ซึ่งเปรียบเสมือนกลไกหลักในการธำรงไว้ซึ่งความเลื่อมใสศรัทธาของมหาชน