Tagged: สอบธรรมสนามหลวง

บทนำ: จุดเปลี่ยนแห่งการวัดผลสัมฤทธิ์ทางธรรม พุทธศักราช ๒๕๐๐ ถือเป็นหมุดหมายสำคัญในประวัติศาสตร์การวัดและประเมินผลการศึกษาของคณะสงฆ์ไทย เมื่อสนามหลวงแผนกธรรมได้ดำเนินการปฏิรูป “เกณฑ์การให้คะแนนกระทู้ธรรม” ครั้งใหญ่ โดยเปลี่ยนกระบวนทัศน์จากการตรวจแบบเดิมที่มุ่งเน้นการ “จับผิดเพื่อหักคะแนน” (Negative Marking) มาเป็นการตรวจแบบใหม่ที่เน้นการ “ประเมินตามระดับความรู้ความสามารถ” (Positive Marking) เพื่อให้สอดคล้องกับมาตรฐานการศึกษาสากล การเปลี่ยนแปลงนี้มีนัยสำคัญเพื่อส่งเสริมกำลังใจและเปิดโอกาสให้ผู้เรียนได้แสดงศักยภาพทางปัญญาอย่างเต็มที่

ในพุทธศักราช 2508 ท่ามกลางกระแสการเปลี่ยนแปลงของโลกที่เริ่มพัดพาความทันสมัยเข้าสู่สังคมไทย แต่ภายในเขตรั้ววัดที่เป็นสนามสอบธรรมสนามหลวง กาลเวลากลับคล้ายจะหยุดนิ่งเพื่อรักษา “ความงามแห่งพระศาสนา” ไว้ผ่านระเบียบปฏิบัติอันเข้มงวด แม้เข็มนาฬิกาจะเดินมาถึงกึ่งพุทธศตวรรษแล้ว แต่มาตรฐานความประพฤติที่ใช้กำกับเหล่าสมณะและกุลบุตรในห้องสอบนั้น คือมรดกทางจริยธรรมที่สืบทอดมาจากประกาศองค์การศึกษาเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2486 ซึ่งยังคงความศักดิ์สิทธิ์และถูกนำมาใช้กวดขันอย่างไม่เสื่อมคลาย

เอกสารจดหมายเหตุเกี่ยวกับการสอบธรรมสนามหลวง ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๓๙ (ค.ศ. 1996) นับเป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่สะท้อนถึงช่วงเวลาแห่งการ “ตอกย้ำมาตรฐาน” ภายหลังการปฏิรูปครั้งใหญ่ในปีก่อนหน้า (พ.ศ. ๒๕๓๘) สนามหลวงแผนกธรรมในปีนี้มุ่งเน้นการรักษาเสถียรภาพของระบบการวัดผลแบบใหม่ ควบคู่ไปกับการประกาศสงครามกับ “การทุจริต” โดยการรื้อฟื้นกฎหมายเก่าแก่สมัยเปลี่ยนแปลงการปกครองมาใช้เป็นเครื่องมือป้องปราม