Tagged: กฎกระทรวง 2564

ในเส้นทางแห่งบรรพชาอุปสมบทแม้เป้าหมายสูงสุดจักเป็นการสละทิ้งซึ่งพันธนาการทางโลกเพื่อมุ่งสู่ความหลุดพ้น ทว่าในมิติของนิติศาสตร์ปัจจุบัน “พระภิกษุ” ยังคงดำรงสถานะเป็นบุคคลตามกฎหมายที่มีสิทธิและหน้าที่ในทางแพ่งและพาณิชย์อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง การได้มาซึ่งทรัพย์สินในระหว่างครองสมณเพศ ไม่ว่าจะเป็นปัจจัยจากการบริจาคหรืออสังหาริมทรัพย์ นำไปสู่ประเด็นทางนิติศาสตร์ที่สำคัญยิ่งเมื่อพระภิกษุรูปนั้นมรณภาพลง

ในมิติของนิติศาสตร์ไทย “วัด” มิได้ดำรงฐานะเพียงศูนย์รวมจิตใจหรือพื้นที่ประกอบศาสนพิธีเท่านั้น แต่ยังมีสถานะเป็น “นิติบุคคล” ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ ซึ่งส่งผลให้การบริหารจัดการทรัพย์สินของวัดต้องดำเนินไปภายใต้ระเบียบแบบแผนที่รัดกุม การประกาศใช้ “กฎกระทรวง การดูแลรักษาและจัดการศาสนสมบัติของวัด พ.ศ. ๒๕๖๔” จึงถือเป็นหมุดหมายสำคัญในการปฏิรูปกระบวนการจัดการทรัพย์สินในพระพุทธศาสนา ให้สอดรับกับพลวัตของสังคมและระบบราชการร่วมสมัย บทความนี้จะนำท่านไปวิเคราะห์นัยสำคัญและโครงสร้างการบริหารจัดการภายใต้นิติวิธีใหม่ เพื่อสร้างความเข้าใจที่ลุ่มลึกในจุดตัดระหว่างพุทธจักรและอาณาจักร