Tagged: กฎแห่งกรรม

บทนำ: เส้นบางๆ ระหว่าง “การปล่อยวาง” กับ “การทำลายล้าง” ในพระวินัยปิฎก “ตติยปาราชิก” หรือสิกขาบทข้อที่ ๓ ซึ่งระบุถึงการห้ามภิกษุจงใจพรากชีวิตมนุษย์ ถือเป็นอาบัติขั้นรุนแรงที่สุด (ปาราชิก) ที่ทำให้ผู้ล่วงละเมิดต้องขาดจากความเป็นสงฆ์ทันที หากพิจารณาเพียงผิวเผิน กฎข้อนี้ดูเหมือนจะมุ่งเน้นไปที่การป้องกันอาชญากรรมทางกาย แต่เมื่อเจาะลึกถึงมูลเหตุแห่งการบัญญัติ กลับพบว่าต้นตอของโศกนาฏกรรมนี้เกิดจาก “ความเข้าใจผิดในแก่นธรรม” อย่างสุดโต่งของภิกษุผู้มุ่งมั่นในการปฏิบัติกรรมฐาน จนนำไปสู่เหตุการณ์นองเลือดครั้งใหญ่ในประวัติศาสตร์พุทธกาล

บทนำ: รอยร้าวแรกในความบริสุทธิ์แห่งพุทธันดร ในสมัยปฐมโพธิกาล หรือช่วง ๒๐ พรรษาแรกแห่งการตรัสรู้ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า คณะสงฆ์ดำรงอยู่ในสภาวะที่เรียกว่า “ยุคทอง” อันบริสุทธิ์ผุดผ่อง ปราศจากข้อบังคับหรือกฎเกณฑ์ที่เข้มงวด เนื่องจากภิกษุทั้งหลายล้วนเปี่ยมด้วยศีลและธรรมในจิตใจ แต่เมื่อกาลเวลาล่วงเลยไปพร้อมกับการขยายตัวของพุทธบริษัท ความประพฤติที่หย่อนยานเริ่มปรากฏขึ้น นำไปสู่ความจำเป็นในการตรากฎหมายสูงสุด หรือ “ปาราชิก” ข้อแรก เรื่องราวนี้ถูกบันทึกไว้อย่างละเอียดในพระวินัยปิฎก โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ชะตากรรมของภิกษุหนุ่มผู้มีนามว่า “พระสุทินน์ กลันทบุตร”