Tagged: จิตรกรรมฝาผนัง

จิตรกรรมฝาผนังภายในพระอุโบสถและวิหารของไทยถือเป็นมรดกทางวัฒนธรรมและ “พุทธศิลป์” ที่มีคุณค่าอย่างยิ่ง ทำหน้าที่สื่อสารพุทธประวัติและทศชาติชาดกผ่านงานทัศนศิลป์เพื่อเป็นกุศโลบายในการขัดเกลาจิตใจของพุทธบริษัท อย่างไรก็ตาม ในระยะหลังปรากฏแนวโน้มการสอดแทรก “บุคคลร่วมสมัย” หรือภาพล้อเลียนสังคมลงในผนังวัด ซึ่งนำไปสู่การตั้งคำถามในวงกว้างถึงความเหมาะสมและการรักษาความศักดิ์สิทธิ์ของศาสนสถาน

ในประวัติศาสตร์ของชาติไทย “วัด” มิได้ดำรงสถานะเพียงวิหารสถานเพื่อการประกอบพิธีกรรมทางศาสนาเท่านั้น หากแต่ยังทรงหน้าที่เป็น “หอจดหมายเหตุ” และ “พิพิธภัณฑ์มรดกทางปัญญา” ที่รวบรวมหลักฐานทางประวัติศาสตร์และศิลปะอันล้ำค่าที่สุดของแผ่นดิน ภายใต้บริบทการเปลี่ยนแปลงของโลกสมัยใหม่ คณะสงฆ์ไทยโดยมหาเถรสมาคมได้วางระบบเชิงโครงสร้างเพื่อส่งเสริมบทบาทของวัดในการเป็นปราการด่านแรกของการอนุรักษ์เอกสารโบราณและศิลปกรรมพุทธศิลป์ เพื่อมิให้ร่องรอยแห่งอารยธรรมเหล่านี้เสื่อมสลายไปตามกาลเวลา