Tagged: จิตวิทยาพุทธศาสนา
นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) เจริญพรสาธุชนผู้แสวงหาทางพ้นทุกข์ทุกท่าน วันนี้อาตมภาพอยากชวนพวกเรามาคุยกันเรื่อง “ความเข้าใจผิด” ที่น่ากลัวที่สุดเรื่องหนึ่งในวงการนักปฏิบัติธรรม เคยสงสัยไหมโยม? ว่าทำไมบางคนเข้าวัดมาเป็นสิบปี นั่งสมาธิเก่งมาก นั่งทีไรตัวแข็งทื่อ ไม่ไหวติง จิตสงบนิ่งเหมือนผิวน้ำ แต่พอถอนสมาธิออกมา เจอคนขับรถปาดหน้าหน่อยเดียว… ระเบิดลงทันที! หรือพอกลับถึงบ้าน ลูกหลานทำอะไรไม่ถูกใจ ก็วีนแตก บ้านแตกสาแหรกขาด
หนึ่งในคำถามที่ยากที่สุดของชีวิตคือ “เราควรจะอยู่ตรงนี้ต่อไหม?” ไม่ว่าจะเป็นงานที่ทำอยู่ ความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ หรือสภาพแวดล้อมที่อาศัยอยู่ เรามักลังเลด้วยเหตุผลร้อยแปด “งานหนักนะแต่เงินดี” “เขาแย่นะแต่เขาก็ดูแลเราดี” หรือ “ที่นี่สบายนะแต่รู้สึกเหมือนชีวิตไม่มีค่า”
คุณเคยสงสัยไหมว่าทำไมเราถึง “ติด” อยู่ที่เดิม? ทั้งที่ขยันอ่านหนังสือธรรมะ ทั้งที่พยายามทำสมาธิ แต่ทำไมความก้าวหน้าทางจิตวิญญาณกลับดูริบหรี่ เหมือนมีอะไรบางอย่างคอยฉุดรั้งเราไว้? ความรู้สึกนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และไม่ใช่เพราะบุญวาสนาน้อย แต่เป็นเพราะเรากำลังถูก “ล็อก” ไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น
คุณเคยเป็นไหม? รู้ทั้งรู้ว่ากินของหวานไม่ดีต่อสุขภาพ แต่ก็ยังอดใจไม่ไหว… รู้ทั้งรู้ว่าความโกรธทำลายความสัมพันธ์ แต่ก็ยังเผลอเหวี่ยงวีน… รู้ทั้งรู้ว่าการช้อปปิ้งแก้เครียดไม่ได้ช่วยอะไรระยะยาว แต่ก็ยังกดสั่งของ…
ในโลกยุคใหม่ที่ “Mindfulness” กลายเป็นเทรนด์ยอดฮิต เรามักเข้าใจผิดว่าเป้าหมายสูงสุดของพุทธศาสนาคือการนั่งหลับตาแล้วจิตนิ่ง สงบ สบาย เหมือนได้ไปพักร้อนทางวิญญาณ แต่ถ้าผมจะบอกคุณว่า… ความสงบนั้นอาจเป็นแค่ “จุดพักรถ” ไม่ใช่ “ปลายทาง”?
นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) เจริญพรสาธุชนผู้แสวงหาความกล้าหาญทางจิตวิญญาณทุกท่าน วันนี้อาตมาจะชวนพวกเรามานั่งคุยกันเรื่องที่ใกล้ตัวที่สุด แต่ก็น่าอึดอัดใจที่สุดเรื่องหนึ่ง นั่นคือเรื่องของ “ความกลัว”
คุณเคยกลัวความมืดไหม? หรือกลัวความเงียบในห้องนอนตอนตีสองที่ทำให้จิตใจฟุ้งซ่าน? ความกลัว (Fear) เป็นสัญชาตญาณดิบที่ฝังรากลึกใน DNA ของมนุษย์ ยิ่งในโลกยุคใหม่ที่ “ป่าคอนกรีต” เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ความเครียด และความกดดัน ความกลัวจึงกลายร่างเป็น “ปีศาจไร้ตัวตน” ที่คอยหลอกหลอนเราในรูปแบบของความวิตกกังวล (Anxiety)
นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) เจริญพรสาธุชนผู้มีปัญญา และผู้แสวงหาความหมายของชีวิตทุกท่าน วันนี้อาตมาไม่ได้มาเพื่อเล่านิทานชาดก หรือมาบอกบุญสร้างโบสถ์วิหาร แต่จะมาชวนพวกเรา “ถอดรหัส” สิ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด แต่เรากลับมองข้ามมันบ่อยที่สุด นั่นคือ “ความคิด” และ “ความรู้สึกความเป็นเจ้าของ” ของตัวเราเอง
คุณเคยสงสัยไหมว่าทำไมเราถึงรู้สึกเจ็บปวดเมื่อของรักสูญหาย หรือรู้สึกด้อยค่าเมื่อไม่ได้ครอบครองสิ่งที่สังคมบอกว่าดี? คำตอบอาจไม่ได้อยู่ที่ “สิ่งของ” เหล่านั้น แต่อยู่ที่ “กระบวนการทำงานของจิต” ที่เราไม่เคยสังเกตเห็น
