Tagged: นิพพาน

ในวิถีชีวิตของผู้คน บ่อยครั้งที่เราอาจพบเจอช่วงเวลาแห่งความมั่นใจอย่างถึงที่สุดว่า สิ่งที่เราครอบครองหรือจุดที่เรายืนอยู่นั้นคือ “ที่สุด” ของความสำเร็จแล้ว แต่จะเป็นอย่างไร หากวันหนึ่งมีผู้ก้าวเดินเข้ามาแล้วชี้ให้เห็นว่า ยังมีมิติที่ลึกซึ้งและยิ่งใหญ่กว่านั้นดำรงอยู่ เรื่องราวใน “พรหมนิมันตนิกสูตร” เปรียบเสมือนบันทึกเหตุการณ์ทำนองนี้ในเวอร์ชันระดับจักรวาล เมื่อพระพุทธองค์ทรงจำต้องเปิดโหมดตรวจสอบข้อเท็จจริง หรือ “Fact Check” ต่อหน้าท้าวมหาพรหมผู้ทรงอิทธิฤทธิ์

ในโลกที่ความปรารถนาถูกกระตุ้นด้วยอัลกอริทึม และความสำเร็จถูกวัดด้วยมาตรวัดทางวัตถุ เรามักตั้งคำถามว่า “ทำอย่างไรจึงจะมีความสุขที่สุด?” หรือ “ทำอย่างไรจึงจะประสบความสำเร็จสูงสุด?”

ในยุคสมัยที่สังคมขับเคลื่อนด้วยกระแสความนิยม ใครหลายคนต่างโหยหา “ต้นแบบ” หรือพยายามค้นหา “ผู้นำจิตวิญญาณ” เพื่อยึดเหนี่ยวและเดินตาม แต่ในโลกที่เต็มไปด้วยข้อมูลท่วมท้นและกูรูผู้รู้ (ไม่จริง) มากมาย การเลือกเดินตามคนผิดอาจหมายถึงการก้าวพลาดครั้งใหญ่ที่พาชีวิตดิ่งลงเหว

คุณเคยเป็นไหม? รู้ทั้งรู้ว่ากินของหวานไม่ดีต่อสุขภาพ แต่ก็ยังอดใจไม่ไหว… รู้ทั้งรู้ว่าความโกรธทำลายความสัมพันธ์ แต่ก็ยังเผลอเหวี่ยงวีน… รู้ทั้งรู้ว่าการช้อปปิ้งแก้เครียดไม่ได้ช่วยอะไรระยะยาว แต่ก็ยังกดสั่งของ…

เราอยู่ในยุคที่โฆษณาชวนเชื่อบอกเราว่า “ความสุขหาซื้อได้” ไม่ว่าจะเป็นรถคันใหม่ บ้านหลังโต หรือคนรักที่สมบูรณ์แบบ เราถูกโปรแกรมให้เชื่อว่า การมี “กาม” (ความสุขทางประสาทสัมผัส) คือเป้าหมายสูงสุดของชีวิต แต่เคยสงสัยไหมว่า ทำไมยิ่งเราได้มา เรากลับยิ่งเหนื่อย? ยิ่งมีมาก เรากลับยิ่งกังวล?

ในโลกยุคใหม่ที่ใครๆ ก็ตั้งตัวเป็นกูรู หรือโค้ชชีวิต (Life Coach) ได้ง่ายๆ คำถามสำคัญที่ท้าทายศรัทธาเราเสมอคือ “คนคนนี้รู้จริงแค่ไหน?” หรือ “สิ่งที่เขาสอน พาเราไปรอดได้จริงหรือเปล่า?” ย้อนกลับไปเมื่อ 2,500 ปีก่อน คำถามนี้ก็เคยเกิดขึ้นกับมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่อย่างพระพุทธเจ้า เมื่ออดีตสาวกคนหนึ่งนามว่า สุนักขัตตะ ลาออกจากการเป็นพระ แล้วเที่ยวไปป่าวประกาศทั่วเมืองว่า “พระสมณโคดมไม่มีญาณทิพย์วิเศษอะไรหรอก สิ่งที่สอนก็แค่คิดเอาเองตรรกะดีเฉยๆ”