Tagged: พุทธประวัติ

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) เจริญพรสาธุชนผู้มีจิตศรัทธาทุกท่าน วันนี้อาตมภาพจะขอนำท่านทั้งหลาย ย้อนเวลากลับไปสู่ห้วงอดีต เพื่อเปิดหน้าประวัติศาสตร์แห่งการค้นหาความจริงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดฉบับหนึ่งในพระไตรปิฎก เรื่องราวนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบนธรรมาสน์ที่สวยหรู แต่เกิดขึ้นท่ามกลางป่าเขา ท่ามกลางการโต้เถียง และท่ามกลางความเจ็บปวดเจียนตายของมหาบุรุษผู้หนึ่ง

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) อัตตา หะเว ชิตัง เสยโย ชนะตนนั่นแหละ ดีกว่า เจริญพร สาธุชนผู้แสวงหาความจริงของชีวิต ท่ามกลางกระแสโลกที่เชี่ยวกรากในปัจจุบัน เรามักถูกหล่อหลอมให้เชื่อในเรื่องของ “ความเก่งกาจ” และ “ความมั่นใจ” เราถูกสอนให้สร้างตัวตน ให้ประกาศจุดยืน และให้เชื่อมั่นว่า “ฉันลิขิตชีวิตของฉันเองได้” ความเชื่อมั่นนั้นเป็นสิ่งดี แต่หากมันล้นเกินจนกลายเป็น “ความหลงผิด” ว่าเรายิ่งใหญ่เหนือธรรมชาติ เมื่อนั้น ความทุกข์ระลอกใหญ่ย่อมรอคอยเราอยู่

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) เจริญพรสาธุชนผู้แสวงหาความกล้าหาญทางจิตวิญญาณทุกท่าน วันนี้อาตมาจะชวนพวกเรามานั่งคุยกันเรื่องที่ใกล้ตัวที่สุด แต่ก็น่าอึดอัดใจที่สุดเรื่องหนึ่ง นั่นคือเรื่องของ “ความกลัว”

นับแต่ได้มีการตั้งหลักสูตรนักธรรมขึ้นเมื่อ พ.ศ. ๒๔๕๕ หลักสูตรได้มีการปรับปรุงเรื่อยมาเป็นระยะ ทั้งในด้านเนื้อหาวิชาและตำราที่ใช้เป็นหลักสูตรหรือแบบเรียนในชั้นนั้น ๆ ทั้งนี้ ก็เพื่อให้ผู้สอบนักธรรมได้ในชั้นนั้น ๆ มีความรู้สมกับภูมิ เพราะวัตถุประสงค์สำคัญในการที่สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ทรงพระดำริจัดตั้งการศึกษานักธรรมขึ้นนั้น ก็เพื่อให้ภิกษุสามเณรมีความรู้ธรรมวินัยสมกับภูมิของตน กล่าวคือ