อารามรื่นรมย์: วิถีพุทธจักรกับการจัดการสิ่งแวดล้อมและยุทธศาสตร์การเพิ่มพื้นที่สีเขียวในศาสนสถาน
ในระบอบการปกครองคณะสงฆ์ไทย “วัด” มิได้ดำรงสถานะเพียงวิหารสถานเพื่อประกอบศาสนพิธีเท่านั้น หากแต่ยังทรงหน้าที่เป็น “สัปปายะ” หรือสภาวะแวดล้อมที่เกื้อกูลต่อการยกระดับจิตใจและปัญญาของพุทธบริษัท หัวใจสำคัญของการรังสรรค์สัปปายะสถานคือการบริหารจัดการพื้นที่และสิ่งแวดล้อมอย่างมีธรรมาภิบาล โดยเฉพาะการเพิ่มพื้นที่สีเขียวผ่านการปลูกต้นไม้ ซึ่งมหาเถรสมาคมได้วางรากฐานนิติวิธีและแนวทางปฏิบัติไว้ในคู่มือพระสังฆาธิการ เพื่อให้วัดเป็นรมณียสถานที่เป็นศูนย์กลางทางจิตวิญญาณและนิเวศวิทยาของชุมชน
