Tagged: มหาเถรสมาคม

ในประวัติศาสตร์ของชาติไทย “วัด” มิได้ดำรงสถานะเพียงวิหารสถานเพื่อการประกอบพิธีกรรมทางศาสนาเท่านั้น หากแต่ยังทรงหน้าที่เป็น “หอจดหมายเหตุ” และ “พิพิธภัณฑ์มรดกทางปัญญา” ที่รวบรวมหลักฐานทางประวัติศาสตร์และศิลปะอันล้ำค่าที่สุดของแผ่นดิน ภายใต้บริบทการเปลี่ยนแปลงของโลกสมัยใหม่ คณะสงฆ์ไทยโดยมหาเถรสมาคมได้วางระบบเชิงโครงสร้างเพื่อส่งเสริมบทบาทของวัดในการเป็นปราการด่านแรกของการอนุรักษ์เอกสารโบราณและศิลปกรรมพุทธศิลป์ เพื่อมิให้ร่องรอยแห่งอารยธรรมเหล่านี้เสื่อมสลายไปตามกาลเวลา

ในวัฒนธรรมไทย “วัด” มิได้ดำรงสถานะเพียงศูนย์กลางแห่งจิตวิญญาณและการประกอบศาสนพิธีเท่านั้น หากแต่ยังถูกนิยามว่าเป็น “เขตอภัยทาน” หรือสถาบันทางสังคมที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายของสรรพชีวิตที่ตกทุกข์ได้ยาก อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางพลวัตของสังคมสมัยใหม่ที่นำไปสู่ปัญหาการทิ้งสัตว์ในพื้นที่ศาสนสถานและการจัดการเชิงพื้นที่ที่ขาดระบบ คณะสงฆ์ไทยจึงจำเป็นต้องบูรณาการหลักเมตตาธรรมเข้ากับกลไกทางกฎหมายบ้านเมืองอย่างเป็นรูปธรรม

ในภูมิทัศน์ทางสังคมของประเทศไทย “วัด” มิได้ดำรงสถานะเพียงในฐานะสถาปัตยกรรมทางศาสนาหรือพื้นที่ประกอบพิธีกรรมตามความเชื่อเท่านั้น แต่ยังทรงสถานะเป็นสถาบันทางสังคมที่ยึดโยงจิตวิญญาณและวิถีชีวิตของคนในชุมชนมาอย่างยาวนาน ท่ามกลางความท้าทายของการพัฒนาเมืองและการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมในยุคพลวัต มหาเถรสมาคมได้เล็งเห็นถึงความจำเป็นในการยกระดับบทบาทของวัดให้เป็นศูนย์กลางการพัฒนาที่บูรณาการได้จริง จึงได้สถาปนากลไกเชิงนโยบายที่สำคัญคือ ระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยการดำเนินงานโครงการ “วัด ประชา รัฐ สร้างสุข” พุทธศักราช ๒๕๖๖

ในมิติทางพระพุทธศาสนา “วัด” มิได้ดำรงสถานะเพียงสถาปัตยกรรมทางจิตวิญญาณเท่านั้น หากแต่ยังเป็น “สัปปายะ” หรือสภาวะแวดล้อมอันเกื้อกูลต่อการยกระดับจิตใจและปัญญาของพุทธบริษัท การรักษาความศักดิ์สิทธิ์และสุขภาวะของศาสนสถานให้สมเจตนารมณ์ดังกล่าว จำเป็นต้องอาศัยกระบวนการบริหารจัดการเชิงโครงสร้างที่รัดกุม โดยเฉพาะการเผชิญหน้ากับปัจจัยเสี่ยงอย่างบุหรี่และเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

ท่ามกลางพลวัตแห่งความเปลี่ยนแปลงของบริบททางสังคมและอุดมการณ์ทางการเมืองที่หลากหลาย “ความปรองดองสมานฉันท์” ได้ทวีความสำคัญในฐานะวาระแห่งชาติที่ทุกภาคส่วนแสวงหาเครื่องมือเชิงประจักษ์มาปรับใช้เพื่อสถาปนาสันติภาพที่ยั่งยืน ในมิติของพุทธจักรไทย มหาเถรสมาคมได้เล็งเห็นถึงพลังอำนาจแห่ง “ศีล” ในฐานะบรรทัดฐานทางสังคม (Social Norms) ที่สามารถเชื่อมร้อยความแตกต่างและลดทอนความขัดแย้งได้อย่างมีประสิทธิภาพ จึงได้ตรา “ระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยการดำเนินงานโครงการสร้างความปรองดองสมานฉันท์ โดยใช้หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา ‘หมู่บ้านรักษาศีล ๕’ พุทธศักราช ๒๕๖๕” ขึ้น

ในระบอบการปกครองคณะสงฆ์ไทย “เจ้าอาวาส” และ “พระสังฆาธิการผู้ปกครอง” ทรงไว้ซึ่งอำนาจบริหารจัดการวัดและกำกับดูแลบุคลากรในสังกัดให้ตั้งมั่นอยู่ในพระธรรมวินัยและกฎหมายบ้านเมือง ทว่าเพื่อให้การใช้อำนาจปกครองเป็นไปอย่างเที่ยงธรรมและปราศจากการเลือกปฏิบัติ ศาสนจักรไทยจึงได้วางรากฐาน “ระบบการอุทธรณ์” ไว้เป็นกลไกสำคัญในการตรวจสอบและถ่วงดุลอำนาจ (Checks and Balances) กลไกดังกล่าวปรากฏอยู่ในพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ และระเบียบมหาเถรสมาคมหลายฉบับ บทความนี้จะวิเคราะห์เจาะลึกถึงสิทธิและนิติวิธีในการอุทธรณ์คำสั่ง เพื่อสร้างความเข้าใจในมิติแห่งนิติธรรมภายใต้ร่มกาสาวพัสตร์อย่างถ่องแท้

ในระบอบการปกครองคณะสงฆ์ไทย ความมั่นคงของพระพุทธศาสนามิได้วางรากฐานอยู่เพียงการแผ่ขยายศรัทธาหรือการศาสนศึกษาเท่านั้น ทว่าหัวใจสำคัญที่ค้ำจุนศรัทธามหาชนคือการธำรงไว้ซึ่ง “ความบริสุทธิ์” ของพรหมจรรย์ตามพระธรรมวินัย เมื่อปรากฏกรณีพระภิกษุประพฤติละเมิดสิกขาบทอันนำมาซึ่งความมัวหมองแก่สถาบันสงฆ์ “นิคหกรรม” จึงกลายเป็นนิติวิธีทาง ศาสนจักร ที่ถูกนำมาใช้เพื่อจัดระเบียบและรักษาความสงบเรียบร้อยในสังฆมณฑล

ในระบบนิเวศของพระพุทธศาสนาไทย “วัด” มิได้ดำรงอยู่เพียงในฐานะสถาบันทางจิตวิญญาณเท่านั้น แต่ในมิติทางนิติศาสตร์ วัดทรงสถานะเป็น นิติบุคคล ที่ต้องเผชิญกับสภาวะความเสี่ยงจากปัจจัยภายนอกและอุบัติภัยที่ไม่คาดคิด เมื่อเกิดอุบัติการณ์วิบัติภัย อาทิ อุทกภัย หรืออัคคีภัย ภาระในการฟื้นฟูมักตกเป็นของชุมชนและคณะสงฆ์ในพื้นที่ซึ่งมักมีทรัพยากรจำกัด

ในระบบการปกครองคณะสงฆ์ไทย “วัด” มิได้ดำรงฐานะเพียงศูนย์รวมจิตใจของพุทธศาสนิกชนเท่านั้น แต่ทรงสถานะเป็น นิติบุคคล ตามกฎหมาย ซึ่งมาพร้อมกับภาระหน้าที่ในการบริหารจัดการศาสนสมบัติและทรัพย์สินจำนวนมหาศาล ท่ามกลางภารกิจอันล้นมือของเจ้าอาวาสในฐานะผู้แทนของวัด ปรากฏตำแหน่งสำคัญที่เป็นเสมือน “แขนซ้ายและแขนขวา” ในฝ่ายฆราวาสนั่นคือ “ไวยาวัจกร” บทความนี้จะนำท่านไปวิเคราะห์เจาะลึกถึงบทบาท หน้าที่ และนัยสำคัญของตำแหน่งนี้ตามที่ระบุไว้ใน คู่มือพระสังฆาธิการ ฉบับปี ๒๕๖๗ และระเบียบมหาเถรสมาคม เพื่อฉายภาพให้เห็นถึงกลไกการสร้างธรรมาภิบาล (Good Governance) ในการจัดการทรัพย์สินแห่งศรัทธาให้ก้าวทันโลกยุคปัจจุบัน

ในมิติของนิติศาสตร์ไทย “วัด” มิได้ดำรงฐานะเพียงศูนย์รวมจิตใจหรือพื้นที่ประกอบศาสนพิธีเท่านั้น แต่ยังมีสถานะเป็น “นิติบุคคล” ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ ซึ่งส่งผลให้การบริหารจัดการทรัพย์สินของวัดต้องดำเนินไปภายใต้ระเบียบแบบแผนที่รัดกุม การประกาศใช้ “กฎกระทรวง การดูแลรักษาและจัดการศาสนสมบัติของวัด พ.ศ. ๒๕๖๔” จึงถือเป็นหมุดหมายสำคัญในการปฏิรูปกระบวนการจัดการทรัพย์สินในพระพุทธศาสนา ให้สอดรับกับพลวัตของสังคมและระบบราชการร่วมสมัย บทความนี้จะนำท่านไปวิเคราะห์นัยสำคัญและโครงสร้างการบริหารจัดการภายใต้นิติวิธีใหม่ เพื่อสร้างความเข้าใจที่ลุ่มลึกในจุดตัดระหว่างพุทธจักรและอาณาจักร