Tagged: วินัยสงฆ์

ในยุคสมัยที่พรมแดนระหว่างโลกกายภาพและโลกดิจิทัลพร่าเลือน “สื่อสังคมออนไลน์” ได้กลายเป็นพื้นที่ใหม่ที่เข้ามาท้าทายจารีตปฏิบัติของสังฆมณฑลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้พระธรรมวินัยจะเป็นหลักการที่ธำรงอยู่เหนือกาลเวลา ทว่าการแสดงออกของพระภิกษุสามเณรในพื้นที่สาธารณะดิจิทัลกลับมักก่อให้เกิดประเด็นวิพากษ์วิจารณ์ในลักษณะ “โลกวัชชะ” หรือโทษทางโลกที่ชาวโลกติเตียน

ในระบอบการปกครองคณะสงฆ์ไทย “พระอุปัชฌาย์” ทรงสถานะเป็นฟันเฟืองสำคัญที่สุดในการคัดกรองบุคลากรเข้าสู่สังฆมณฑล โดยกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ ๑๗ (พ.ศ. ๒๕๓๖) ได้นิยามบทบาทของพระอุปัชฌาย์ในฐานะพระภิกษุผู้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นประธานและรับผิดชอบในการบรรพชาอุปสมบท

ในระบอบการปกครองคณะสงฆ์ไทย การรักษาความเรียบร้อยและศีลาจารวัตรของพระภิกษุสามเณร มิได้เป็นเพียงภารกิจเชิงจารีต แต่เป็นพันธกิจหลักทางกฎหมายของพระสังฆาธิการทุกระดับชั้น เมื่อปรากฏกรณีการล่วงละเมิดพระธรรมวินัยอันนำไปสู่กระบวนการ “นิคหกรรม” หรือการลงโทษตามกฎหมายคณะสงฆ์ หัวใจสำคัญที่ระบุไว้ใน คู่มือพระสังฆาธิการ คือการแสวงหาข้อเท็จจริงผ่านกระบวนการสืบพยานและพยานหลักฐานที่รัดกุม เพื่อให้คำวินิจฉัยนั้นเป็นไปโดยอุติธรรม บริสุทธิ์ และปราศจากอคติทั้ง ๔ ประการ

ในระบอบการปกครองคณะสงฆ์ไทย “พระสังฆาธิการ” มิได้ดำรงสถานะเพียงผู้นำทางจิตวิญญาณของพุทธบริษัทเท่านั้น ทว่าในทางนิติศาสตร์ พระสังฆาธิการยังทรงฐานะเป็น “เจ้าพนักงาน” ตามประมวลกฎหมายอาญา ซึ่งมีภารกิจหลักในการบริหารจัดการวัดและปกครองคณะสงฆ์ให้เป็นไปด้วยความเรียบร้อย ท่ามกลางความผันแปรของบริบทสังคมร่วมสมัย “จริยาพระสังฆาธิการ” จึงกลายเป็นบรรทัดฐานสำคัญที่ใช้ชี้วัดสัมฤทธิผลและความถูกต้องของการใช้อำนาจการปกครอง โดยมี คู่มือพระสังฆาธิการ และกฎมหาเถรสมาคมเป็นแกนกลางในการวางมาตรฐานทางจริยธรรมและกลไกการตรวจสอบที่เข้มข้น เพื่อธำรงไว้ซึ่งเสถียรภาพและศรัทธาต่อศาสนจักรไทยสืบไป