Tagged: ศาสนจักรไทย

ในระบอบการปกครองคณะสงฆ์ไทย “เจ้าอาวาส” และ “พระสังฆาธิการผู้ปกครอง” ทรงไว้ซึ่งอำนาจบริหารจัดการวัดและกำกับดูแลบุคลากรในสังกัดให้ตั้งมั่นอยู่ในพระธรรมวินัยและกฎหมายบ้านเมือง ทว่าเพื่อให้การใช้อำนาจปกครองเป็นไปอย่างเที่ยงธรรมและปราศจากการเลือกปฏิบัติ ศาสนจักรไทยจึงได้วางรากฐาน “ระบบการอุทธรณ์” ไว้เป็นกลไกสำคัญในการตรวจสอบและถ่วงดุลอำนาจ (Checks and Balances) กลไกดังกล่าวปรากฏอยู่ในพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ และระเบียบมหาเถรสมาคมหลายฉบับ บทความนี้จะวิเคราะห์เจาะลึกถึงสิทธิและนิติวิธีในการอุทธรณ์คำสั่ง เพื่อสร้างความเข้าใจในมิติแห่งนิติธรรมภายใต้ร่มกาสาวพัสตร์อย่างถ่องแท้

ในระบอบการปกครองคณะสงฆ์ไทย “การบรรพชาอุปสมบท” มิได้ดำรงอยู่เพียงในมิติของศาสนพิธีตามคติความเชื่อหรือการสืบสานจารีตประเพณีเท่านั้น ทว่าในทางรัฐประศาสนโยบายของสงฆ์ ถือเป็นกระบวนการรับบุคคลเข้าสู่สถาบันศาสนาในฐานะ “ศาสนทายาท” ผู้มีพันธกิจหลักในการธำรงรักษาพระธรรมวินัย ท่ามกลางพลวัตของสังคมศตวรรษที่ ๒๑ ที่มีความซับซ้อนและเผชิญกับความท้าทายจากปัจจัยภายนอก มหาเถรสมาคมจึงได้ยกระดับมาตรฐานการคัดกรองกุลบุตรให้มีความเข้มงวดและเป็นระบบสากลมากขึ้น โดยมี “พระอุปัชฌาย์” เป็นกลไกสำคัญที่สุดในฐานะผู้ตรวจสอบคุณสมบัติและผู้รับรองความบริสุทธิ์ของบุคคลก่อนเข้าสู่สังฆมณฑล

ในระบอบการปกครองคณะสงฆ์ไทย มาตรการขั้นเด็ดขาดที่ใช้ในการรักษาความบริสุทธิ์และเสถียรภาพของพระพุทธศาสนาคือการให้พระภิกษุ “สละสมณเพศ” หรือนิติวิธีในการบังคับให้สึก ซึ่งมิได้ดำรงอยู่เพียงในฐานะระเบียบวินัยภายในศาสนจักรเท่านั้น แต่ยังมีการบัญญัติรับรองไว้ในกฎหมายอาณาจักรอย่างเป็นรูปธรรม

ในระบอบการปกครองคณะสงฆ์ไทย ความมั่นคงของพระพุทธศาสนามิได้วางรากฐานอยู่เพียงการแผ่ขยายศรัทธาหรือการศาสนศึกษาเท่านั้น ทว่าหัวใจสำคัญที่ค้ำจุนศรัทธามหาชนคือการธำรงไว้ซึ่ง “ความบริสุทธิ์” ของพรหมจรรย์ตามพระธรรมวินัย เมื่อปรากฏกรณีพระภิกษุประพฤติละเมิดสิกขาบทอันนำมาซึ่งความมัวหมองแก่สถาบันสงฆ์ “นิคหกรรม” จึงกลายเป็นนิติวิธีทาง ศาสนจักร ที่ถูกนำมาใช้เพื่อจัดระเบียบและรักษาความสงบเรียบร้อยในสังฆมณฑล