ในโลกยุคใหม่ที่ “Mindfulness” กลายเป็นเทรนด์ยอดฮิต เรามักเข้าใจผิดว่าเป้าหมายสูงสุดของพุทธศาสนาคือการนั่งหลับตาแล้วจิตนิ่ง สงบ สบาย เหมือนได้ไปพักร้อนทางวิญญาณ แต่ถ้าผมจะบอกคุณว่า… ความสงบนั้นอาจเป็นแค่ “จุดพักรถ” ไม่ใช่ “ปลายทาง”?

คุณเคยสงสัยไหมว่า ทำไมบางวันที่ตื่นมาแล้วรู้สึกว่าโลกนี้ช่างสดใส ในขณะที่บางวันกลับรู้สึกหม่นหมอง เหมือนมองผ่านแว่นตากันแดดสีดำ? ทั้งที่โลกก็หมุนเหมือนเดิม พระอาทิตย์ดวงเดิม คำตอบอาจไม่ได้อยู่ที่ “โลก” แต่อยู่ที่ “เลนส์” ที่เราใช้มองโลก ซึ่งในทางพุทธศาสนา เลนส์นั้นคือ “จิตใจ” ของเราเอง

คุณเคยรู้สึกไหมว่า… เวลาเห็นเพื่อนร่วมงานได้เลื่อนขั้น ใจมันร้อนรนชอบกล? หรือเวลาเห็นคนอื่นได้ของขวัญชิ้นใหญ่กว่า จู่ๆ ความสุขในมือเราก็หดหายไป? ความรู้สึก “เล็กๆ” เหล่านี้ แท้จริงแล้วคือ “เชื้อร้าย” ที่น่ากลัวที่สุด ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงเรียกว่า “อังคณะ” หรือ “กิเลสดุจเนิน”

คุณเคยกลัวความมืดไหม? หรือกลัวความเงียบในห้องนอนตอนตีสองที่ทำให้จิตใจฟุ้งซ่าน? ความกลัว (Fear) เป็นสัญชาตญาณดิบที่ฝังรากลึกใน DNA ของมนุษย์ ยิ่งในโลกยุคใหม่ที่ “ป่าคอนกรีต” เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ความเครียด และความกดดัน ความกลัวจึงกลายร่างเป็น “ปีศาจไร้ตัวตน” ที่คอยหลอกหลอนเราในรูปแบบของความวิตกกังวล (Anxiety)