การประกาศใช้ พระราชบัญญัติการศึกษาพระปริยัติธรรม พ.ศ. ๒๕๖๒ มิได้เป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงทางนิตินัยเท่านั้น แต่ถือเป็นการ “ปฏิรูปเชิงโครงสร้าง” (Structural Reform) ครั้งสำคัญของการบริหารบุคลากรในระบบการศึกษาของคณะสงฆ์ไทย

พัฒนาการของการศึกษาพระปริยัติธรรมได้ก้าวเข้าสู่จุดเปลี่ยนครั้งสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ร่วมสมัย เมื่อมีการประกาศใช้ พระราชบัญญัติการศึกษาพระปริยัติธรรม พ.ศ. ๒๕๖๒ กฎหมายฉบับนี้มิได้เพียงแค่ยกระดับสถานะของโรงเรียนพระปริยัติธรรมเท่านั้น แต่ยังถือเป็นการ “รื้อสร้าง” (Deconstruction) โครงสร้างการกำกับดูแลเดิม

บทนำ ระบบการศึกษาพระปริยัติธรรมภายใต้พระราชบัญญัติการศึกษาพระปริยัติธรรม พ.ศ. ๒๕๖๒ มิได้ประกอบด้วยหน่วยงานที่ทำงานแยกส่วนจากกัน หากแต่มีการออกแบบโครงสร้างความสัมพันธ์ไว้อย่างเป็นระบบและมีลำดับขั้น (Hierarchy) เพื่อให้การขับเคลื่อนนโยบายสู่การปฏิบัติเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ โดยมีองค์ประกอบหลัก ๕ ส่วน ได้แก่ กศป., กบป., สศป., อบป. และ จศป. ซึ่งแต่ละส่วนมีความเกี่ยวพันกันในลักษณะ “โซ่อุปทานของการบริหารการศึกษา” ดังรายละเอียดต่อไปนี้

บทนำ “คณะอนุกรรมการบริหารงานบุคคลการศึกษาพระปริยัติธรรม” หรือเรียกโดยย่อว่า “อบป.” ถือเป็นกลไกสำคัญในระดับปฏิบัติการที่ทำหน้าที่ขับเคลื่อนการบริหารทรัพยากรมนุษย์ภายใน “ส่วนงานการศึกษาพระปริยัติธรรม (สศป.)” ให้เป็นไปตามทิศทางและมาตรฐานที่คณะกรรมการบริหารงานบุคคลการศึกษาพระปริยัติธรรม (กบป.) กำหนด บทความนี้จะนำเสนอรายละเอียดเกี่ยวกับโครงสร้าง องค์ประกอบ และขอบเขตอำนาจหน้าที่ของ อบป. ตามข้อบังคับที่เกี่ยวข้อง